باورها و اعتقادات آدمی از آنجا که نگاه او را به هستی شکل میدهد و در رفتار و کردار او تأثیر مستقیمی دارد، جایگاهی ویژه در میان موضوعات مختلف دارد. از طرفی حقیقت اصیلترین و جاودانهترین راز هستی و بالاترین نیاز آدمی است، بهگونهای که هر باور غلط و ناصحیحی باید طرد شود، اگرچه سالیان درازی مورد قبول بوده باشد؛ بنابراین مطابق با واقع و حقیقت بودن، ویژگی ضروری هر باور و اعتقاد راستینی است. این پژوهش که به شیوه توصیفی ـ تحلیلی انجام شده با رویکردی انتقادی به بررسی باور عصمت از سهو و نسیان اولیای الهی پرداخته و اشکالات متعدد وارد به این باور را مورد بررسی قرار داده است. حاصل بررسی نشان میدهد که در میان امامیه نیز اجماعی بر این باور وجود ندارد، دلایل عقلی مطرح دراین زمینه از اتقان کافی برخوردار نبوده و درمقابل ادله نقلی فراوانی بر سهو و نسیان اولیای الهی وجود دارد که قابل تأویل و طرد نیستند.
)