بازخوانی انتقادی اندیشه میرزا مهدی اصفهانی در نفی اعتبار عقل در شناخت متافیزیک: گذار از نقد ادله به تحلیل پیامدها

نوع مقاله : مقاله علمی پژوهشی

نویسندگان

1 دانش آموخته رشته فلسفه و کلام اسلامی از دانشگاه ادیان و مذاهب

2 استاد تمام دانشگاه باقرالعلوم(علیه السلام)

چکیده

میرزا مهدی اصفهانی، بنیان‌گذار مکتب تفکیک، با ارائه نظامی معرفت‌شناختی بدیل، رویکردی متفاوت در فهم معارف دینی عرضه کرد. هسته اصلی این نظام، نفی اعتبار عقل فلسفی در حوزه متافیزیک و الهیات و تأکید بر منابعی چون فطرت، علم نوری، عقل نوری و نصوص قطعی دینی است. اصفهانی با نقد بنیادین مفاهیم کلی، برهان عقلی و قاعده علیت، تلاش نمود راهی برای صیانت از توحید ناب و تنزیه ذات الهی از هرگونه تشبیه و تحدید فراهم آورد. در این چارچوب، معرفت حقیقی نه از طریق مفاهیم ذهنی و استدلال‌های فلسفی، بلکه به‌واسطه افاضه الهی و مواجهه بی‌واسطه با حقیقت حاصل می‌شود. مقاله حاضر ضمن تبیین مبانی ایجابی این نظام، به بررسی کاستی‌ها و پیامدهای آن می‌پردازد؛ از جمله ابهام مفهومی در تعریف عقل و علم نوری، فقدان معیار سنجش و آزمون‌پذیری، تناقض درونی در جایگاه معرفت فطری، و چالش خودارجاعی در نقد مفاهیم کلی. همچنین نشان داده می‌شود که نفی حجیت عقل و قطع، نظام معرفتی اصفهانی را با دور منطقی مواجه ساخته و امکان توجیه عقلانی باور دینی اولیه را تضعیف می‌کند. در نهایت، پیامدهای اجتماعی این رویکرد، از جمله انزوای معرفتی و تضعیف گفت‌وگوی بین‌ادیانی، مورد تحلیل قرار گرفته است. این پژوهش می‌کوشد تصویری جامع از انسجام درونی و کارآمدی عملی این نظام معرفت‌شناختی ارائه دهد.

کلیدواژه‌ها

موضوعات