دانشگاه شیراز فصلنامه اندیشه دینی دانشگاه شیراز 2251-6123 16 60 2016 09 22 a نمود انسان‌شناسی اشراقی سهروردی در رساله‌های آواز پر جبرئیل، عقل سرخ و مونس العشاق 97 126 3904 10.22099/jrt.2016.3904 FA فروغ رحیم‌پور دانشیار گروه فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه اصفهان مجید طاوسی ینگابادی دانشجوی دکتری حکمت متعالیه دانشگاه اصفهان Journal Article 2016 01 10 a <strong>انسان در نظر شهاب الدین سهرودی حقیقتی نورانی است که در عوالم مختلف و از جمله در عالمِ برازخ، ظهورهای گوناگون داردواز این روی، حیثیت و گاه حتی نامِ این حقیقت نورانی در این عوالم یکسان نیست. اما انسان سالک در عالم برازخ، با چشم بستن بر امور محسوس، رو سوی عالم مثال می­نهد و در آن­جا با طباع تام (یا خویشتنِ ازلیِ) خویش به مثابه راهنما و نیز غایت کمال خویش رو به رو می­شود و زین پس همراهی مربی­گونه و معرفت­بخش او را با خویش- چنان که از آغاز نیز چنین بوده­است- ادراک می­کند. رساله­های تمثیلی</strong><strong>–</strong><strong> عرفانی شیخ اشراق در چنین زمینه­ای، تصویرگر نحوه امکان حیات انسان در عوالم مختلف، نحوه ارتباط نفس (نور اسفهبد) و بدن (صیصیه) و نحوه رهایی از ظلمات برای وصول به انوار و بقا یافتن به مدد نور علم هستند.این پژوهش مستند به اصل آرا، به نمود نگاه حکمی شیخ اشراق در سه رساله تمثیلی- عرفانی ایشان: <em>آواز پر جبرئیل</em>،<em> عقل سرخ </em>و<em> مونس العشاق</em> خواهد پرداخت؛ نگاهی که ناظر است به حقیقت انسان، جایگاه او در عوالم گوناگون، ماهیت نفس انسانی و طباع تام و نحوه دوام آگاهی در وصول به حقیقت غائی.</strong> https://jrt.shirazu.ac.ir/article_3904_a8677b0d515295e0dda08c7b34ddbc9d.pdf